Dim Mak 點 脈 «Άγγιγμα Θανάτου» - Μύθος, Παράδοση και Πραγματικότητα

• Οφείλουμε εκ των προτέρων να επισημάνουμε πως για ευνόητους λόγους το Dim Mak, στη σχολή μας, δεν διδάσκεται...

 Υπάρχουν ιστορίες στις πολεμικές τέχνες που περνούν από γενιά σε γενιά. Ιστορίες για δασκάλους που μπορούσαν με ένα φαινομενικά ασήμαντο χτύπημα να ακινητοποιήσουν έναν αντίπαλο, να του προκαλέσουν σοβαρή βλάβη ή ακόμη και να επιφέρουν τον θάνατό του ώρες ή ημέρες αργότερα. 

Στην κινεζική παράδοση, αυτές οι ιστορίες συνδέθηκαν με αυτό που έγινε γνωστό ως Dim Mak (點脈) και στη Δύση απέκτησε τον εντυπωσιακό τίτλο

«The Death Touch» — «Το Άγγιγμα του Θανάτου».

Τι είναι όμως πραγματικά το Dim Mak;

Και, κυρίως, πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει ο μύθος;

Η παραδοσιακή αντίληψη...

Το Dim Mak συνδέθηκε ιστορικά με τις θεωρίες της παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής και ιδιαίτερα με την ιδέα ότι η ζωτική ενέργεια, το Qi (Chi), κυκλοφορεί μέσα στο ανθρώπινο σώμα ακολουθώντας συγκεκριμένες διαδρομές, τους λεγόμενους μεσημβρινούς.

Σύμφωνα με αυτή την παράδοση, πάνω στους μεσημβρινούς υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία στα οποία η πίεση ή το χτύπημα θεωρείται ότι μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του σώματος.

Παραδοσιακές αναφορές μιλούν για 72 ιδιαίτερα σημαντικά σημεία, συχνά χωρισμένα σε 18 πρωταρχικά και 54 δευτερεύοντα, ενώ άλλες παραδόσεις χρησιμοποιούν διαφορετικές ταξινομήσεις.

Υπήρχε επίσης η αντίληψη ότι η επίδραση ορισμένων σημείων μπορούσε να μεταβάλλεται ανάλογα με την ώρα της ημέρας, την εποχή και την κατάσταση του οργανισμού.

Αυτές οι αντιλήψεις αποτελούν μέρος της κινεζικής παράδοσης.

Δεν αποτελούν όμως, από μόνες τους, επιστημονική απόδειξη.

Υπάρχει λοιπόν πραγματικά Dim Mak;

Η απάντηση εξαρτάται από το τι εννοούμε με τη λέξη.

Εάν με τον όρο Dim Mak εννοούμε ένα μυστικό σύστημα με το οποίο κάποιος μπορεί να αγγίξει ένα «ενεργειακό σημείο» και να προκαλέσει με ακρίβεια τον θάνατο ενός ανθρώπου ώρες ή ημέρες αργότερα, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση που να αποδεικνύει έναν τέτοιο μηχανισμό.

Αν όμως αφαιρέσουμε τον μύθο, παραμένει μια πολύ σημαντική πραγματικότητα:

Το ανθρώπινο σώμα δεν είναι εξίσου ευάλωτο σε όλα τα σημεία του.

Υπάρχουν περιοχές όπου βρίσκονται νεύρα, αγγεία, αρθρώσεις και ζωτικά όργανα. Ένας σοβαρός τραυματισμός σε ορισμένες από αυτές μπορεί πράγματι να προκαλέσει δυσανάλογα μεγάλη βλάβη. 

Αυτό όμως εξηγείται από την ανατομία και τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος και όχι από κάποια αποδεδειγμένη διακοπή της ροής του Chi.

Και αυτή η διάκριση είναι σημαντική.

Dim Mak και πολεμικές τέχνες...

Οι παλαιοί άνθρωποι των πολεμικών τεχνών δεν διέθεταν αξονικούς τομογράφους, ηλεκτροκαρδιογραφήματα ή τη σημερινή γνώση της νευρολογίας και της ανατομίας.

Είχαν όμως κάτι άλλο: παρατήρηση και εμπειρία.

Για αιώνες παρατηρούσαν ότι συγκεκριμένες περιοχές του σώματος αντιδρούσαν διαφορετικά στην πίεση ή στον τραυματισμό. Οι γνώσεις αυτές πέρασαν από γενιά σε γενιά και ερμηνεύθηκαν μέσα από το φιλοσοφικό και ιατρικό σύστημα της εποχής τους.

Έτσι, είναι πιθανό ένα μέρος όσων σήμερα αποκαλούμε Dim Mak να αποτελεί την παραδοσιακή ερμηνεία πραγματικών ανατομικών παρατηρήσεων.

Με την πάροδο των αιώνων, όμως, η πραγματική γνώση αναμείχθηκε με ιστορίες, θρύλους και υπερβολές.

Και κάπου εκεί γεννήθηκε το περίφημο «Άγγιγμα του Θανάτου».

Και τι σχέση έχει με το Wing Chun;

Το Wing Chun δεν χρειάζεται μυστικισμό για να είναι αποτελεσματικό. 

Η ίδια η λογική του συστήματος βασίζεται στην οικονομία της κίνησης, στον έλεγχο της απόστασης, στη δομή, στον συγχρονισμό και στην κατανόηση του ανθρώπινου σώματος.

Η γνώση της ανατομίας μπορεί επομένως να βοηθήσει έναν ασκούμενο να κατανοήσει γιατί ορισμένες τεχνικές και μηχανικές αρχές έχουν συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από την αναζήτηση ενός «μαγικού σημείου».

Ο σοβαρός μαθητής των πολεμικών τεχνών δεν χρειάζεται να πιστεύει σε μυστικές δυνάμεις.

Χρειάζεται να ερευνά.

Μύθος ή αλήθεια;

Ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά του Dim Mak.

Δεν χρειάζεται ούτε να δεχθούμε άκριτα κάθε παλιά ιστορία ούτε να απορρίψουμε ολόκληρη την παράδοση επειδή χρησιμοποιούσε διαφορετική γλώσσα για να περιγράψει το ανθρώπινο σώμα.

Οφείλουμε να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνει κάθε σοβαρός ασκούμενος:

Να ρωτάμε. Να ερευνούμε. Να δοκιμάζουμε όσα μπορούν να δοκιμαστούν με ασφάλεια. Να αμφισβητούμε. Να ξεχωρίζουμε τη γνώση από τον μύθο.

Η παράδοση αξίζει τον σεβασμό μας.

Αλλά ο σεβασμός στην παράδοση δεν σημαίνει τυφλή αποδοχή.

Γιατί η πραγματική μελέτη μιας πολεμικής τέχνης δεν είναι η προσπάθεια να διατηρήσουμε έναν μύθο ζωντανό.

Είναι μια συνεχής αναζήτηση για την αλήθεια.

Shi-Fu Χρήστος Κ. Ξηρός